نقش خيال

آرزو

2008-04-17T13:05:00.000+04:30

به کجا چنین شتابان؟
-گون از نسیم پرسید-
دل من گرفته زینجا،
هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟
همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم،
،
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم
سفرت به خیر اما،
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها
به باران
برسان سلام ما را.

محمد رضا شفیعی کدکنی

آخرین عاشق

2008-01-13T11:38:00.000+03:30

شقایق، آخرین عاشق تو بودی
تو رفتی و پس از تو عاشقی مرد...

خسته‌ام!
خیلی خسته‌م
و این رو فقط تو می‌فهمیدی.

بیقراری

2007-12-27T12:05:00.000+03:30

...

باز غم غریبی، باز بیقراری
باز دل شکسته، آروم نداری

مثل یک پرنده در کنج لونه
باز کدوم فصل گلو در انتظاری

روزاتو بشمر دل آزرده من
داغت به روی پیشونی خورده من

...

خوب، تو، بد، من

2007-12-18T21:38:00.000+03:30

با اين همه
اما
با اين همه
تقصير من نبود
که با اين همه ...
با اين همه اميد قبولي
در امتحان ساده‌ی تو رد شدم

اصلاً نه تو، نه من!
تقصير هيچ کس نيست
از خوبي تو بود
که من
بد شدم!

قیصر امین‌پور

فاصله‌ها

2007-12-11T02:06:00.000+03:30

فاصله، کم نیست، درد من هم.
دردم را نمی‌بیند،
نمی‌دانم...
نمی‌داند.

حالا من مانده ام و این فاصله های طولانی ٍ از همیشه طولانی‌تر!

از یک تنهایی بزرگ،
از یک حسرت بی‌نهایت،
از یک دنیا خستگی
و از من ٍ بی‌تو که می گویم
...
از من ٍ بی تو که می گویم...
از من ٍ بی‌تو، ...
واژه هایم همه می سوز د
و جز فاصله چیزی نمی ماند!

امشب، آسمان در چشمهای من است!

روزی که مادربزرگ، قصه‌هایش ناتمام ماند!

2007-12-03T11:38:00.000+03:30

هوا، ابری و گرفته بود. گویا همه، منتظر اتفاقی بودند تا گنگی آن روز را با آن، توجیه کنند. در دلم عجیب سکوتی نشسته بود. دلشوره‌ای همراهم شده بود، از همان‌ها که تا تمام وجودت را نگیرد، ولت نمی‌کند...

●

مادربزرگ، مدتی بود که حال و روز خوشی نداشت؛ شب‌هایش هم شب‌های پرستاره‌ي سجاده و دعا و قرآن و زمزمه‌های زیرلب نبود. دیگر کسی صدای «سمات» و «الرحمن» و «جوشن کبیر»ش را نمی‌شنید. دیگر چندمدتی می‌شد که مادربزرگ خاموش بود و تنها با نگاهش حرف می‌زد، با نگاهش دعا می‌خواند، با نگاهش قصه‌هایش را می‌گفت، با نگاهش دوستت می‌داشت و می‌بوسید و با نگاهش بدرقه‌ات می‌کرد!

مدتی بود که دلتنگی‌های مادربزرگ، بزرگ‌تر از همیشه شده بود و قصه‌هایش تلخ و پرغصه. قلب بزرگ و همیشه مهربانش، دیگر تحمل کوله‌بار غمی به اندازه‌ی یک عمر و این چند روز را نداشت.
گویی مادربزرگ هوای رفتن کرده بود...

●

آن اتفاق ِ سرد، افتاد...
مادربزرگ، برای همیشه از پیشمان رفت.
تن سردش به زمین رسید و روح بزرگش نصیب آسمان شد!
مادربزرگ رفت...
همه، همین جمله را با ناباوری تمام تکرار می‌کردند تا شاید به باورشان بگنجد که: «مادربزرگ رفت!».

●

تو خاموشی، خونه خاموشه
شب آشفته، گل فراموشه

بخواب که امشب پشت این روزن
شب کمین کرده روبروی من

تب آلوده، تلخ و بی‌کوکب
شب شب غربت، شب همبن امشب!

لایی لایی، من به جای تو شکستم
تو نبودی، من به سوگ من نشستم

از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم

لالا لالا آخرین کوکب
لباس رویا بپوش امشب

لالا لالا ای تن تب‌دار
اشکامو از رو گونه‌هام بردار

لالا لالا سایه‌ی دیوار
نبض مهتابو دست من بسپار

لایی لایی، من به جای تو شکستم
تو نبودی، من به سوگ من نشستم...

دیگر باران هم به سراغ ما نمی‌آید...

2007-11-15T12:01:00.000+03:30

دیگر باران هم به سراغ ما نمی‌آید
...

آن هنگام که غربت هم در نگاه ما معنایی تازه داشت
بی‌واژه از چشمانت ترانه می‌گفتم
و باران
جزئی از وجودم بود!
...

اما
اکنون
دیگر باران هم به سراغ ما نمی‌آید
...

نه آوازی از عالم قریب
نه فریادی که بشکند این همهمه‌ی بی‌معنی تاریکی را

در این بی‌ستاره‌بازی غمناک

فقط
به نجوایی گنگ
دل بسته‌ام.

از چه سخن می‌گویی؟
دیگر باران هم به سراغ ما نمی‌آید
...

به ستایش باران آمده‌ام
تا مگر از هم‌آوایی این لحظه‌های گنگ،
این تکرارهای ناگزیر،
نگاه بی‌تاب من،
به ماجرای چشمان تو دچار شود!

رویای دور

2007-10-20T13:40:00.000+03:30

می دانی!
مدتهاست که شوقی از این پروازم نیست!

این آسمان بی حصار
چیزی، مثل دستان تو را کم دارد.

هنوز مامن دستان تو،
رویای دور از دسترس ِاین پروازی کوچک است.

ت ن ه ا ی ی 6

2007-10-13T11:10:00.000+03:30

به انتظار نبودنم بودی،

نابود شدم!

یادگاری

2007-10-05T05:31:00.001+03:30

هر چقدر بزرگتر باشی
تحمل تنهایی رفتنت، سختتر می شود؛
نگفتی که با این وسعت تنهایی چه کنم؟

تمام ِ بودنت، آنقدر بزرگ بود
که تمام زندگیم را پر کند؛
نگفتی با این حجم خالی چگونه سر کنم؟

گوشه و کنار ِ این دل ِ تنها مانده
هنوز عطر تو را دارد،
...
قدمی که بر می دارم،
صدایی که می شنوم،
شعری که زمزمه می کنم،
...
و اشکی که می ریزم!

اینها، یادگار تو نیست؟

سفر

2007-09-26T08:55:00.000+03:30

تو برو به سفر! به هر كجا كه روي سفر سلامت
به خدا نكنم از آنچه رفته به دل، تو را ملامت
...

انتظار

2007-08-29T09:30:00.000+03:30

ماجرا

2007-08-28T23:17:00.000+03:30

مسافر

2007-08-21T15:04:00.000+03:30

توشه که هیچ،
بی مسیر راهی شد ...
مسافر من!

ت ن ه ا ی ی 5

2007-08-14T22:31:00.000+03:30

دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر! کجاست گهواره من؟

همون گهواره ای که خاطرم نیست، همون امنیت حقیقی و راست
همون جایی که شاهزاده ی قصه همیشه دختر ِفقیرو میخواست

همون شهری که قد خود من بود، از این دنیا ولی خیلی بزرگتر
نه ترس سایه بود نه وحشت باد، نه من گم میشدم نه یک کبوتر

نگو بزرگ شدم نگو که تلخه، نگو گریه دیگه به من نمیاد
بیا منو ببر نوازشم کن! دلم آغوش بی دغدغه میخواد

تو این بسترِ پاییزی مسموم که هر چی نفس سبزه بریده
نمیدونه کسی چه سخته موندن، مثِ برگ روی شاخه ی تکیده

ببین شکوفه ی دلبستگیهام، چقدر آسون تو ذهن باد میمیره
کجاست اون دست نورانی و معجز؟ بگو بیاد و دستم و بگیره

کجاست مریم ناجی، مریم پاک؟ چرا به یاد این شکسته تن نیست
تو رگبار هراس و بی پناهی، چرا دامن سبزش، چتر من نیست؟

دلم تنگه برای گریه کردن!
...

ایرج جنتی عطائی

ت ن ه ا ي ي 4

2007-08-13T11:18:00.000+03:30

... و من در میان انبوه حرفهای ناگفته ام،
تنها مانده ام...
همین حالا!

راستي: راستي! موسيقي را بالاخره راه انداختم... ماهي دلتنگ را دوست دارم!
روايت جديدي است از دلتنگي، با كلام ناب اردلان بزرگ!

زنده وار

2007-08-13T11:01:00.000+03:30

همايون در آلبوم «با ستاره ها»يش اين غزل زيباي ابتهاج را خوانده؛ در كلام اين تصنيف(با نامي ديگر) چند بيت از اين غزل زيبا حذف شده. غزل كامل در زير آمده است.
كلام و ترانه ي زمزمه هاي غريبانه يك دورآشناست!

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم، بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت یاری

نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته ست
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برارم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

به غروب این بیایان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها کنند یاری ...

خیلی دور، خیلی نزدیک!

2007-08-07T02:02:00.000+03:30

جایی ... همین نزدیکی!
کسی دارد دلتنگی های مرا زمزمه می کند!
...

برای دیدنش چشم را باید بست!

پی نوشت: به گمانم فید را بسته ام، نه حال باز کردنش هست، نه برداشتن آن سه حرف از آن بالا!

دروغ هایش را باور کن!

2007-08-07T01:35:00.000+03:30

آدم تنهاست! آدم خیلی تنهاست...
تو هم میدانی که آدم تنهاست؟
این همه آدم و تنهایی؟! ... این همه که تو را دوست می دارند، این همه که تو را ستایش می کنند، که تو را می فهمند یا حداقل سعی می کنند... با وجود همه ی اینهایی که دور و برت را گرفته اند و با تو هستند،
با وجود آنهایی که فراموشت نکرده اند و نمی کنند...
با حضور آنهایی که مدتهاست فراموشت کرده اند!
...
با این همه که با تو هستند و نیستند...
باور کردی؟... نه عزیزک من! تو باور نکن! تو زندگی کن، تو زندگی را دوست بدار! تو ...
تو، ... تو بخوان به نام زندگی!
تو دوست بدار،
تو زندگی را زندگی کن: عشق بورز!

می گفت تنهایی، قانون ِ فسخ ناشدنی برای حفظ اعتبار انسان است! می گویم کاش دنیای کوچک ٍ مریم بانو، همان طور کوچک می ماند تا چریک پیر اعتراف نمی کرد! باور کن که همان یک تصویر، برای تمام عمر من و تو و تمام این غریبه ها کافی بود. هیچ کدام باور نکردیم!
اما الان، دنیایش آنقدر بزرگ و شلوغ پلوغ شده که حتی جای خودش - با همه ی بزرگی اش - هم نمی شود! مریم بانو، دیگر مدتهاست دنیایش را به مجازی ها بخشیده است. دیگر باغش هم با باغ کودکی ها فرق دارد. دیگر آنقدر زیبایی دیده که زیبایی های دنیای اطرافش را فراموش کرده ... یا شاید نمی بیند!
دیدی؟! دیدی آدم تنهاست! فاصله ی بزرگ مریم بانو تا چریک پیر، فاصله ی ذره ذره شدن انسانی در دنیای واقعی است.
و فاصله های تو خیلی کمتر از این نیم فاصله های مجازی است! ... فاصله یعنی جایی بین دیروز ٍ بودن ٍ من (آنقدر نزدیک!) و امروز ٍ دور ٍ دور ٍ دور!

مریم ٍ من! تو، چیزی از دنیای خودت نفهمیدی...
تو، تو راه را اشتباه آمدی! باغ بزرگ ٍ کودکی هایت را به هیچ بخشیدی؛
برای تنهاییمان دلم می سوزد، دلم می گیرد!

مریم بانو! دلم برای شکلاتهایی که با 19.5 هایمان هم چیزی ازش کم نمی شد، تنگ شده است! برای آن چشم تو چشم شدن های یواشکی، برای آن حجم پرشکوه که خیلی بیشتر از دنیای تو و من بود، برای آن اعتماد شیرین و حقیقی، برای آن زلال بودنت، برای آن همه رنگ ٍ شاد، برای آن چریک شکم گنده که سوال کودکی هایم را خیلی سال بعد پاسخ داد ... و من که با تمام وجود باورش کردم! همانطور که داستان قاقاری و پدر و مادرش را باور می کردم ...
برای دنیایی که خیلی بیشتر از الان رنگ واقعیت داشت، دلم تنگ شده است.
... تو هم مثل من و مثل همه ی این غریبه ها باختی!
"به جمع بازنده ها خوش آمدی!"

کاش نمی دانستم بتون چیست و این ماشین چاقالوها نامشان بونکر است!
کاش چریک شکم گنده ی تو، هیچ وقت اعتراف نمی کرد!
کاش تنهاییمان را به یادمان نمی آورد!

چریک پیر، باز هم به قانونش وفادار ماند...
چریک بزرگ باز هم به تو دروغ گفت!
... اما لطفاً دروغ هایش را باور کن!

حاشیه: پی گیری این یادداشت

پی نوشت: یکی از آهنگهای انیو موریکونه (مثلاً مون آمور) یا یکی از آرام بخش های پل موریه ... شاید هم آوازهای سرزمین شمالی و یا شاید یکی از شاهکارهای گروه شاهکار Secret Garden ... ! اصلاً اگر خواستی همه اش را بگذار یک جا و همه را ...
نه! ... می ترسم!
همانهایی که داری بهتر است!
پی نوشت 2: دلتنگی هایم زیاد شده ... پس کجایی تو؟

بعدها می فهمی ...

2007-08-04T15:16:00.000+03:30

بعدها وقتی غم،
سقف دیوار دلت را خم کرد
بی گمان می فهمی پنج وارونه چه معنا دارد!

ارثیه های عاطفی

2007-08-03T22:00:00.000+03:30

خیره می شوم به یک چیز و چشم ازش بر نمیدارم؛
یکی دو دقیقه؟! ...
نه!
چنان خیره می شوم که گویی چیزی،
راست،
چشمانم را به آن متصل کرده است!

نگاهش می کنم،
چنان که گویی برای اولین و آخرین بار می بینمش!
...
کسی چه می داند؟!
وقتی که تو را هم دیدم،
باور نداشتم که به این زودی،
چشمانت با چشمانم غریبه می شوند!
...

هنوز خیره می شوم
به تو
و هنوز تو رو بر میگردانی!

***

تو بودی،
من، کم بودم!

***

تمام اینها،
بودنها
نبودنها
همه اش
یادگار توست!
تمامشان از توست
که به من به ارث رسیده!

بنازم ...
عجب میراثی است که ابدیتی از تو در من ساخت!

گمشده در دو مینور

2007-07-25T12:27:00.000+03:30

پیدایم نیست ...
گمشده ام در دو مینور!

کنترپوانم به هم ریخته است،
سازم کوک نیست؛

از ریتم افتاده ام یا دارم .ad lib می زنم؟

گامم کوچک است
گمشده ام در دو مینور ...
در جستجوی کلیدم
سُل ها را می شمارم!

ت ن ه ا ی ی 3

2007-07-24T00:03:00.002+03:30

... و
عشق یعنی خودخواهی؟
!

دعوت

2007-07-21T18:15:00.000+03:30

تا میام تنها باشم
تنهاییمو گریه کنم
همیشه
مثل دریچه
با یه دعوت، روبرومی روبرم!

چشمي و صد نم ...

2007-07-20T20:51:00.000+03:30

جانا چه گويم شرح فراقت
چشمي و صد نم، جاني و صد آه!

حافظ

تاملي بر زيبايي از نگاه جبران خليل جبران

2007-07-19T21:45:00.000+03:30

«جبران خليل جبران» مي‌گويد *:

زيبايي بزگ تسخيرم مي‌كند‏، زيبايي بزرگ‌تر آزادم؛ حتي از خودش!

آنچه در طبع و عرف، خوش بيايد و به دل بنشيند، زيبايي است. زيبايي، هماني است كه همه و همه آن را زيبا دانند! فراتر از نامش، ستايشش كنند؛ به تماشايش بنشينند؛ محوش شوند؛ به وجودش مسخ شوند...
... و اين، يعني تو مسخر يك نشانه شده‌اي! آنچه تو را تا عرشت بايد مي‌برد، اكنون تو را به فرشي فرو دوخته! زمين گيرت كرده؛ شيفته و وابسته‌ات كرده ... بسته‌ات كرده و دربندت!
در طبع و طبيعتت كه دقيق شدي، نشانه‌هاي زيباي زيبايي حقيقي را در خودت مي‌يابي. آنچه وقت ديدنش، تو را از خودت بي‌خود مي‌كند؛ آنچه در حضورش به اوج مي‌رسي؛ آنچه تو را با عشقت پيوند مي‌دهد.
آنچه نه كه تسخيرت كند...
در بيكرانه‌اش رهايت مي‌كند!

و آن كه باعث شد زماني در خلوت و تنهايي‌ام بنويسم:

خدايا! خدايا!
چون تو هستي،
پس تنهايي‌ام كجاست؟

«جبران خليل جبران» در جايي مي‌گويد:

پس از سكوتي كه در آن رؤياهايي لطيف وجود داشت، از او مي‌پرسم:
زيبايي چيست؟ مردم در تعريف آن و برداشتشان از آن اختلاف دارند، آنچنان كه بر سر ستايش آن و عشق به آن با يكديگر مشاجره مي‌كنند.
پاسخ داد: زيبايي، چيزي است كه ترا به بخشيدن، نه گرفتن، ترغيب مي‌كند. چيزي كه احساسش مي‌كني‏، آنگاه كه دستاني از اعماق جانت دراز مي‌شوند تا آن را بگيرند و به درون وجودت ببرند. چيزي است كه جسم آن را نقمت مي‌داند و روح آن را نعمت؛ پيوندي است بين شادي و غم.
زيبايي، تمامي آن چيزهاي پنهان است كه دركشان مي‌كني؛ آن ناشناخته‌ها كه مي‌شناسيشان و آن خاموشاني كه به آنها گوش ميسپاري. زيبايي، نيرويي است كه مقدس‌ترين مقدات وجودت آغاز مي‌شود و در جايي فراسوي رؤياهايت پايان مي‌پذيرد.

... و تفاوت زيبايي و زيبايي بزرگ‌تر در همين وسعت است. در شكوه است و در عظمتي كه از كمالش سرچشمه مي‌پذيرد. اينگونه است كه اگر در اين بيكرانه قدم بگذاري، نگاهت اصالت مي‌يابد و هرچه را آنطور كه بايد‏ مي‌بيني. زيبايي را نه تنها با چشم سر كه با چشم دلت نظاره مي‌كني؛ چنان كه بر دلت نقش بندد.

مي‌گويد:

زيبايي ... نگاره‌اي نيست كه ببينيدش يا نوايي كه بشنويدش،
بلكه نگاره‌اي است كه مي‌توانيدش ديد، گرچه چشمانتان بسته باشد
و نوايي است كه مي‌توانيدش شنيد گرچه گوش‌هاتان بسته باشد.
زيبايي، شيره‌ي تنه‌ي پرشيار درخت نيست و نه بالي كه به چنگالي بسته باشد،
بلكه باغي است هميشه‌بهار و فوج فرشتگاني است هميشه در پرواز.

... و فوج فرشتگاني است هميشه در پرواز!
آنكه در خاطر و ظاهرت دلنشين باشد، در باطنت رهايت كند!
تو
آزادي!

* ترجمه‌ي آشفته‌ي من از جمله‌ي «Great Beauty captures me, but a beauty still greater frees me even from itself!» .

پر زد!

2007-07-18T20:35:00.000+03:30

ديدي؟
ديدي پر زد؟
...
نديدي؟!
...

من گرگ نيستم!

2007-07-16T21:27:00.000+03:30

شعري از خانم ويسوآوا شيمبورسكا، شاعر لهستاني:

مديون آناني هستم
كه عاشقشان نيستم

اين آسودگي را
آسان مي‌پذيرم
كه آنان با ديگري صميمي‌ترند.

خوشحالي اينكه گرگ گوشفندانشان نيستم
با آنها آرام و آزادم

چيزهايي كه عشق نه توان دادنشان را دارد
و نه گرفتنشان.

زبان زيبا و ساده، صميمي و طنز همراه با استعاره در شعرهايش آشكار است.
وقتي صحبت از سادگي و زيبايي مي‌شود، بي‌اختيار ياد "خوابهاي طلايي" استاد معروفي مي‌افتم كه تركيبي است از نتهاي ساده و سرنوشت‌ساز كه در نهايت چنان خاطر و خاطره‌ات را تسخير مي‌كنند كه هيچ‌گاه توان فراموش‌كردنشان را نخواهي داشت. قطعه‌ي ديگر "گريه‌ي ليلي" است كه با يادآوري خاطره‌اي كه اين روزهاي آخر دانشگاه جداً روبرويم نشسته است، به زودي مي‌نويسمش!

باغ كال پرست

2007-07-16T21:14:00.000+03:30

در اين زمانه‌ي پر هاي و هوي لال پرست
خوشا به حال كلاغان قيل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه‌ي خود را
براي اين همه ناباور خيال پرست

به شب نشيني خرچنگ هاي مردابي
چگونه رقص كند ماهي زلال پرست

رسيده ها چه غريب و نچيده مي افتند
به پاي هرزه علف هاي باغ كال پرست

رسيده ام به كمالي كه جز اناالحق نيست
كمال دار براي منِ كمال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاري است
به تنگ چشمي نامردم زوال پرست

محمد علي بهمني

شهر بي‌عابر

2007-07-16T13:35:00.000+03:30

تمام خيابان‌هاي شهر را گشته‌ام!
...
ديگر عابري كه مسير نگاهم را تغيير دهد
وجود ندارد!

ت ن ه ا ي ي 2

2007-07-15T13:01:00.000+03:30

ميان آن همه نت گمشده
سنگهاي سفيد كه از آن تو شد،
...
و تنهايي
فقط تنهايي، به من رسيد!

Dead Man

2007-07-11T13:15:00.000+03:30

وقتي به غريبه آشنا درباره‌ي چهار تا آرزوم(3+1) گفتم، گفت:
ديگه دارم واقعاً ازت مي‌ترسم!
گفتم:
ترس؟! ... مرده كه ترس نداره!

بهتره با يك مرده مسافرت نكني!
(:

ت ن ه ا ي ي

2007-07-10T10:47:00.000+03:30

كاش اينقدر با تنهايي ام غريبه نبودي ...
غريبه!
...

بانوي باران

2007-07-05T10:53:00.000+03:30

تو اي مادر كه يك عمره دلت با غصه دمسازه
لالايي‌هاي تو مادر من و به گريه ميندازه
...

روز زن و مادر مبارك!

زنداني

2007-07-03T13:38:00.000+03:30

انگشتم را بر امتداد ديوارهاي بلند زندان مي‌كشم و در تاريكي گم مي‌شوم.
نياز به بخششي عميق دارم!
...

نقشی در تاریکی

2007-07-01T10:17:00.000+03:30

عکس از: Eric Wickman

فقط سكوت مي كنم

2007-06-25T17:10:00.000+03:30

نه شوق ترانه اي،
نه روياي واژه اي نو.

نه نگاهي كه از حوالي عشق بگذرد،
و نه معناي تازه اي از آنچه جاري است‎؛

به گمانم اين روزها،
سكوت
معناي دقيق حرفهايم باشد
...
.

هواي شاعر و غزلهايش باراني است!

كودكي ها

2007-06-23T16:11:00.000+03:30

حسين پناهي ...
درابتداي ورود به وب سايتش آمده است:

حيران
سرگردان وگمنام
همچون گمنام ترين سرباز اردوگاه زندگي
همچون قويي غريب ميان قوهها
کم نمو
کم رشد
جان سخت
همچون درخت هاي ولايت
نه نابغه اش مي نويسيم و نه استاد خطابش مي کنيم و نه به معجزة کلمات عنواني را به او نسبت مي دهيم .
به تعبير خود او کلاغي که تابلوي منظر ما را متعادل مي کند .
در بازيها در نوشته ها در هر جايي که او را ببينيد يا بشنويد احساس آرامش عجيبي مي کنيد .
از هر کجاي احساس که با او متقاطع شويد در لحظه هم سفر شما خواهد شد .
معجزة هنر به تعريف او تاثير است تخفيف يک غم يا تشديد يک شادي و به شوخي هاي خاص خود شما را از کنار محالها و ناممکن ها به هيچ بغضي عبور مي دهد ...

شيرين و ساده و صميمي، اما عميق و حقيقي؛ از جنس خاك و آب و پاكي و آرامش. روشناي دل همچون آبگينه اش را بخشيد و رفت.
روحش شاد!

كودكي هايش را بخوانيد:

به خانه مي رفت
با كيف
و با كلاهي كه بر هوا بود
چيزي دزديدي ؟
مادرش پرسيد
دعوا كردي باز؟
پدرش گفت
و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد
به دنبال آن چيز
كه در دل پنهان كرده بود
تنها مادربزرگش ديد
گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش
و خنديده بود

وقتي تو نباشي ...

2007-06-22T21:46:00.000+03:30

وقتي تو نباشي
دلها پر ِ درده
شادي نميشه مهمون دلها
خورشيد محبت بي تو سرده

وقتي تو نباشي
از غصه مي ميرم
از گريه ميشم ابر بهاري
يك لحظه هم آروم نمي گيرم
...

***

اي دل گله كم كن كه مسيحا نفسي ميرسه از ره
با آينه و فانوس سوي اين خانه كسي ميرسه از ره
...

هيچ وقت اينقدر نزديك نبودم

2007-06-21T19:47:00.000+03:30

گفتگوي شرق با «مجيد درخشاني» (آهنگساز مجموعه «درخيال» به همراه استاد شجريان) [+].

زندگي يعني وقتي مجيد درخشاني با گروه خورشيد در استوديو آثاري را که ساخته، ضبط مي کند. زندگي يعني وقتي جوان پرشور گروه شيدا و هنرمند جاافتاده امروز با محمدرضا شجريان سفر مي کند، به روي صحنه مي رود و از شور جمعيت به وجد مي آيد. زندگي يعني وقتي درخشاني در مکتب خانه ميرزاعبدالله جلو شاگردانش مي نشيند، تارش را به دست مي گيرد و گنجينه موسيقي ايران را به آنان انتقال مي دهد. زندگي يعني تلاش او براي آشتي دادن هنرمنداني که از يکديگر دور شده اند، يعني در آرزوي همکاري دوباره شجريان و محمدرضا لطفي باقي ماندن. زندگي يعني زندگي را در آلمان جا گذاشتن و براي هميشه به ايران آمدن. زندگي يعني همين خانه خيابان يوسف آباد با اتاقي پر از سازها و زخمه ها. و مردي تنها که چاي دم مي کند و از يخچال سبد آلبالوهاي سرخ را بيرون مي آورد و جلويتان مي گذارد؛ «بفرماييد نوش جان کنيد.»

(متن كامل گفتگو در سايت روزنامه شرق)

گريه در رگبار

2007-06-19T19:21:00.000+03:30

شهزاده ي عشق
سراپا ايثار
از آتش گذشت
به خاطر بسپار!
...

بودن يعني عشق
غربت يعني درد

اي درد كهنه
از اينجا برگرد!
...

گريه در رگبار
از صدا افتاد!
به خاطر بسپار!
به خاطر بسپار!

زمستون

2007-06-17T00:42:00.001+03:30

زمستون،
تن عریون باغچه
چون بیابون

درختا
با پاهای برهنه
زیر بارون

نمیدونی
تو که عاشق نبودی
...
.

ضیافت

2007-06-15T22:38:00.000+03:30

گمشده در تقویم سالهای قبل و بعد،
خسته از شمارش بی شمار ثانیه ها،
و پایبند هنوزی این ویرانه ها
...
فقط نگاه می کنم!

دلم می گوید
- که از پس آن واقعه ی سخت و آنی،
هنوز نگران خاطره هاست!
بیچاره هنوز سراغ خانه ی دوست را می گیرد

غروب نزدیک است؛
به ضیافت غزل و اشک و زمزمه های غریب می روم!

حضور

2007-06-15T02:27:00.000+03:30

تا در حضور تو آشفته ي خويشم
در سفره ي عشقت درويش ِ درويشم

بخوان به نام گل سرخ ...

2007-06-11T21:05:00.000+03:30

بخوان به نام گل سرخ در صحاري شب،
كه باغ‌ها همه بيدار و بارور گردند
بخوان! دوباره‌بخوان! تا كبوتران سپيد،
به آشيانه ي خونين دوباره برگردند

بخوان به نام گل‌سرخ در رواق سكوت،
كه موج و اوج طنينش زدشت ها گذرد؛
پيام روشن باران
ز‌ بام نيلي شب
كه رهگذار ‌نسيمش به هر كرانه برد.

ز ‌خشك‌سال چه ترسي!
- كه سد بسي بستند:
نه در برابر ‌آب
كه در برابر‌ نور
و در برابر آواز و در برابر شور…

در اين زمانه ي عسرت،
به شاعران زمان برگ‌رخصتي دادند
كه از معاشقه ي سرو و قمري و لاله
سرودها بسرايند ژرف‌تر از خواب،
زلال‌تر از آب.

تو خامشي، كه بخواند؟
تو مي روي، كه بماند؟
كه بر نهالك بي‌برگ ما ترانه بخواند؟

از اين گريوه به دور،
در آن كرانه ببين:
بهار آمده،
از سيم‌خاردار
گذشته؛
حريق‌شعله ي گوگردي‌ بنفشه چه زيباست!

هزار آينه جاري‌ست،
هزار آينه
اينك
به همسرايي‌قلب‌تو مي‌تپد با شوق.

زمين تهي ست ز رندان؛
همين تويي تنها
كه عاشقانه ترين نغمه را دوباره بخواني.

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان:
حديث عشق بيان ‌كن بدان زبان كه تو داني

شعر از استاد «شفيعي كدكني» / از مجموعه «در كوچه باغهاي نشابور»